105
ujęte w licznikach są oparte na identyfikowalnych projektach, produktach, usługach, inwestycjach lub kosztach
operacyjnych ocenionych zgodnie z przyjętą metodyką.
Całość prac została podzielona na cztery główne etapy. Pierwszy etap obejmował identyfikację tych rodzajów
działalności, które mogą mieścić się w zakresie Taksonomii UE. W tym celu przeanalizowano działalność
wszystkich istotnych spółek Grupy Kapitałowej, ze szczególnym uwzględnieniem segmentów: energetyka, nafta,
gaz, chemia, budownictwo przemysłowe, budownictwo infrastrukturalne oraz produkcja konstrukcji stalowych.
W toku tych prac punktem wyjścia nie była sama nazwa projektu, produktu lub usługi, lecz ich rzeczywisty zakres,
przeznaczenie, rola danej spółki w łańcuchu wartości oraz charakter odpowiedzialności kontraktowej. Kody NACE
wykorzystywano wyłącznie pomocniczo. O kwalifikowalności decydowała przede wszystkim zgodność faktycznie
realizowanej działalności z opisem działalności zawartym w odpowiednim akcie delegowanym, a nie samo
formalne podobieństwo nazwy lub kodu statystycznego.
Drugi etap polegał na mapowaniu projektów, produktów i usług do odpowiednich rodzajów działalności
taksonomicznej oraz przypisaniu do nich danych finansowych. W przypadku spółek projektowych analizie
podlegały poszczególne kontrakty lub ich wyodrębnione części, jeżeli tylko część zakresu projektu odpowiadała
działalności kwalifikującej się do Taksonomii UE. W przypadku działalności produkcyjnej lub usług powtarzalnych
analizowano grupy jednorodnych zleceń i największe kontrakty, z uwzględnieniem tego, czy spółka odpowiada
wyłącznie za dostawę, czy również za montaż, budowę lub uruchomienie. W efekcie do odpowiednich rodzajów
działalności przypisano przychody, nakłady inwestycyjne i - w zakresie wymaganym przez rozporządzenie - koszty
operacyjne. Dane źródłowe pochodzące ze spółek były następnie agregowane na poziomie Grupy Kapitałowej.
Trzeci etap obejmował ocenę zgodności działalności kwalifikującej się z Taksonomią UE. Dla każdego rodzaju
działalności, oceniano spełnienie technicznych kryteriów kwalifikacji, na które składają się: kryteria istotnego
wkładu w realizację odpowiedniego celu środowiskowego, zasada niewyrządzania poważnych szkód
(„Do No Significant Harm”, DNSH) wobec pozostałych celów środowiskowych oraz ocenę zgodności
z minimalnymi gwarancjami. Ocena była prowadzona na poziomie projektów, grup jednorodnych produktów lub
rodzajów usług, z uwzględnieniem dostępności dokumentacji, która może stanowić dowód spełnienia
poszczególnych wymogów. W 2025 r. proces ten uległ istotnemu sformalizowaniu, a analiza opierała się
na standaryzowanych arkuszach danych oraz na wewnętrznej instrukcji przekazanej spółkom.
Czwarty etap dotyczył agregacji danych, kalkulacji wskaźników oraz przygotowania tabel ujawnieniowych. Dane
pochodzące z poszczególnych spółek zostały zagregowane z zachowaniem zasad konsolidacji. Wartości
zaklasyfikowano oddzielnie jako działalność kwalifikującą się, działalność zgodną oraz działalność niekwalifikującą
się, przy czym działalność zgodna stanowi podzbiór działalności kwalifikującej się. Ostateczne wskaźniki zostały
obliczone zgodnie ze wzorami wynikającymi z Rozporządzenia Delegowanego (UE) 2021/2178 oraz dalszych
rozporządzeń delegowanych, z uwzględnieniem oficjalnych wyjaśnień Komisji Europejskiej dotyczących ujawnień
taksonomicznych. Wzory tabel ujawnień w zakresie Taksonomii UE sporządzono zgodnie z rozporządzeniem
delegowanym Komisji (UE) 2026/73, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym UE 8 stycznia 2026 r.
Wskaźnik obrotów został ustalony poprzez odniesienie przychodów przypisanych do działalności kwalifikującej
się oraz zgodnej z Taksonomią UE do całkowitych skonsolidowanych przychodów ze sprzedaży Grupy
Kapitałowej. Mianownik stanowiły przychody wykazane w skonsolidowanym rachunku zysków i strat,
po uwzględnieniu eliminacji konsolidacyjnych. Licznik obejmował przychody z kontraktów, produktów i usług,
które na podstawie przeprowadzonej analizy zostały przypisane do działalności objętych Taksonomią UE.
W przypadkach, w których tylko część projektu odpowiadała działalności kwalifikującej się, do licznika
przypisywano wyłącznie odpowiednio wyodrębnioną część wartości, oszacowaną na podstawie dostępnych
danych operacyjnych lub kontrolingowych.
Wskaźnik CapEx został oparty na nakładach inwestycyjnych wykazanych w skonsolidowanym sprawozdaniu
finansowym, przede wszystkim w pozycjach dotyczących rzeczowych aktywów trwałych, nieruchomości
inwestycyjnych oraz środków trwałych w budowie, w zakresie odpowiadającym definicji z rozporządzenia.
Dla inwestycji, które można było bezpośrednio przypisać do określonej działalności, stosowano przypisanie
bezpośrednie. W przypadku inwestycji o charakterze ogólnym, takich jak park maszynowy, sprzęt budowlany,
wybrane elementy infrastruktury IT czy środki transportu wykorzystywane na wielu kontraktach i w różnych
spółkach, zastosowano metodę alokacji proporcjonalnej opartą na strukturze przychodów. Jeżeli jednak dla
danego składnika aktywów były dostępne bardziej precyzyjne dane operacyjne, wówczas preferowano bardziej
bezpośredni klucz alokacji. Ze względu na niską wartość mianownika i nieprzekroczenie progu istotności,
odstąpiono od kalkulacji wskaźnika Capex.