leasingu krótkoterminowego oraz leasingu aktywów o niskiej wartości, ujmując opłaty z tego tytułu jako
koszty metodą liniową przez okres trwania leasingu.
Spółka jako leasingodawca
Umowy leasingowe, zgodnie z którymi Spółka zachowuje zasadniczo całe ryzyko i wszystkie pożytki
wynikające z posiadania przedmiotu leasingu, zaliczane są do umów leasingu operacyjnego. Początkowe
koszty bezpośrednie poniesione w toku negocjowania umów leasingu operacyjnego dodaje się do wartości
bilansowej środka stanowiącego przedmiot leasingu i ujmuje przez okres trwania leasingu na tej samej
podstawie, co przychody z tytułu wynajmu. Zmienne opłaty leasingowe są ujmowane w okresie, w którym
powstaje prawo do ich otrzymania.
W dacie rozpoczęcia leasingu Spółka klasyfikuje umowę jako leasing finansowy, jeżeli na leasingobiorcę
przeniesione zostaje zasadniczo całe ryzyko i wszystkie pożytki wynikające z posiadania przedmiotu leasingu.
W takim przypadku Spółka ujmuje bilansie należności z tytułu leasingu w kwocie równej inwestycji
leasingowej netto. Opłaty leasingowe są rozdzielane pomiędzy przychody finansowe i zmniejszenie salda
należności z tytułu leasingu, w sposób umożliwiający uzyskanie stałej stopy odsetek od pozostałej do spłaty
należności (efektywna stopa procentowa). Przychody finansowe z tytułu leasingu ujmuje się w okresie
leasingu w sposób odzwierciedlający stałą okresową stopę zwrotu z inwestycji leasingowej netto. Przychody
finansowe są ujmowane bezpośrednio w wynik okresu, którego dotyczą.
10.8. Utrata wartości niefinansowych aktywów trwałych
Na każdy dzień bilansowy Spółka ocenia, czy istnieją jakiekolwiek przesłanki wskazujące na to, że mogła
nastąpić utrata wartości któregoś ze składników niefinansowych aktywów trwałych.
W razie stwierdzenia, że przesłanki takie zachodzą, lub w razie konieczności przeprowadzenia corocznego
testu sprawdzającego, czy nastąpiła utrata wartości, Spółka dokonuje oszacowania wartości odzyskiwalnej
danego składnika aktywów lub ośrodka wypracowującego środki pieniężne, do którego dany składnik
aktywów należy.
Wartość odzyskiwalna składnika aktywów lub ośrodka wypracowującego środki pieniężne odpowiada
wartości godziwej pomniejszonej o koszty sprzedaży tego składnika aktywów lub odpowiednio ośrodka
wypracowującego środki pieniężne, lub jego wartości użytkowej, zależnie od tego, która z nich jest wyższa.
Wartość tę ustala się dla poszczególnych aktywów, chyba że dany składnik aktywów nie generuje
samodzielnie wpływów pieniężnych, które w większości są niezależne od tych, które są generowane przez
inne aktywa lub grupy aktywów. Jeśli wartość bilansowa składnika aktywów jest wyższa niż jego wartość
odzyskiwalna, ma miejsce utrata wartości i dokonuje się wówczas odpisu do ustalonej wartości
odzyskiwalnej. Przy szacowaniu wartości użytkowej prognozowane przepływy pieniężne są dyskontowane
do ich wartości bieżącej przy zastosowaniu stopy dyskontowej przed uwzględnieniem skutków
opodatkowania, która odzwierciedla bieżące rynkowe oszacowanie wartości pieniądza w czasie oraz
ryzyko typowe dla danego składnika aktywów. Odpisy aktualizujące z tytułu utraty wartości składników
majątkowych używanych w działalności kontynuowanej ujmuje się w tych kategoriach kosztów, które
odpowiadają funkcji składnika aktywów, w przypadku którego stwierdzono utratę wartości.
Na każdy dzień bilansowy Spółka ocenia, czy występują przesłanki wskazujące na to, że odpis aktualizujący
z tytułu utraty wartości, który był ujęty w okresach poprzednich w odniesieniu do danego składnika aktywów
jest zbędny, lub czy powinien zostać zmniejszony. Jeżeli takie przesłanki występują, Spółka szacuje wartość
odzyskiwalną tego składnika aktywów. Poprzednio ujęty odpis aktualizujący z tytułu utraty wartości ulega
odwróceniu wtedy i tylko wtedy, gdy od czasu ujęcia ostatniego odpisu aktualizującego nastąpiła zmiana
wartości szacunkowych stosowanych do ustalenia wartości odzyskiwalnej danego składnika aktywów.