TenderHut S.A.
Jednostkowe sprawozdanie finansowe na dzień 31 grudnia 2025 roku
Strona 20 z 58
Koszty poniesione po wprowadzeniu środka trwałego do użytkowania, takie jak koszty napraw,
przeglądów, opłaty eksploatacyjne, wpływają na wynik finansowy okresu sprawozdawczego,
w którym zostały poniesione. Jeżeli jest jednak możliwe wykazanie, że poniesione nakłady
spowodowały zwiększenie oczekiwanych przyszłych korzyści ekonomicznych z tytułu posiadania
danego środka trwałego ponad korzyści przyjmowane pierwotnie, w takim przypadku zwiększają one
wartość początkową tego środka trwałego (tzw. ulepszenie).
W momencie likwidacji lub sprzedaży środków trwałych, zyski lub straty wynikające z tego faktu
ujmowane są w sprawozdaniu z sytuacji finansowej jako różnica między przychodami netto ze zbycia
(jeśli takie były) a wartością bilansową tej pozycji.
Środki trwałe, są amortyzowane liniowo w okresie odpowiadającym szacowanemu okresowi ich
ekonomicznej użyteczności. Spółka zaprzestaje amortyzować dany składnik środków trwałych
w miesiącu, w którym składnik aktywów został sklasyfikowany, jako przeznaczony do sprzedaży
(zgodnie z MSSF 5 Aktywa trwałe przeznaczone do sprzedaży oraz działalność zaniechana) lub
w miesiącu, w którym ten składnik aktywów przestał być ujmowany, biorąc pod uwagę wcześniejszą
z tych dat.
Rzeczowe aktywa trwałe w Spółce oraz stawki amortyzacji:
Budynki, lokale i budowle 10 lat,
Maszyny i urządzenia techniczne, od 1 roku do 10 lat.
Środki transportu, od 2,5 roku do 5 lat.
Inne środki trwałe, od 1 roku do 5 lat.
3.7.3. Środki trwałe w budowie
Środki trwałe w budowie są wyceniane w wysokości ogółu kosztów pozostających w bezpośrednim
związku z ich nabyciem lub wytworzeniem, w tym kosztów finansowych (z wyjątkiem różnic
kursowych nie będących korektą płaconych odsetek), pomniejszonych o odpisy z tytułu utraty
wartości. Środki trwałe w budowie nie są amortyzowane do momentu zakończenia ich budowy
i oddania do użytkowania.
3.7.4. Należności z tytułu dostaw i usług
Należności z tytułu dostaw i usług obejmują kwoty należne od klientów za sprzedane towary bądź
wyświadczone usługi w ramach zwykłej działalności. Ich termin płatności wynosi zazwyczaj 30 dni i
dlatego są one klasyfikowane jako krótkoterminowe. Należności z tytułu dostaw i usług ujmuje się
początkowo w wysokości bezwarunkowo należnego wynagrodzenia, chyba że zawierają istotne
elementy finansowania (w takim przypadku są ujmowane w wartości godziwej). Spółka utrzymuje
należności z tytułu dostaw i usług w celu otrzymywania umownych przepływów pieniężnych
i w związku z tym wycenia je po początkowym ujęciu według zamortyzowanego kosztu metodą
efektywnej stopy procentowej i pomniejszane o odpis z tytułu utraty wartości.
Należności finansowe początkowo ujmuje się w wartości godziwej, przy czym wartością godziwą
należności handlowych na moment początkowego rozpoznania jest wartość nominalna wynikająca
z wystawionych faktur sprzedaży. Po początkowym ujęciu należności handlowe oraz pozostałe
należności o charakterze finansowym wycenia się według zamortyzowanego kosztu przy
zastosowaniu efektywnej stopy procentowej (wszystkie należności handlowe spełniają test SPPI oraz
są utrzymywane w celu ściągnięcia umownych przepływów), z uwzględnieniem odpisów
aktualizujących z tytułu utraty wartości. Należności handlowe z datą zapadalności poniżej 12 miesięcy
od dnia powstania (tj. niezawierające elementu finansowania), nie podlegają dyskontowaniu i są
wyceniane w wartości nominalnej. Pozostałe należności nie stanowiące aktywów finansowych na
dzień kończący okres sprawozdawczy wycenia się w kwocie wymaganej zapłaty.
Spółka, na dzień kończący okres sprawozdawczy, dokonuje oszacowania oczekiwanej straty
kredytowej z tytułu składników aktywów finansowych wycenianych według zamortyzowanego
kosztu. Model utraty wartości bazuje na kalkulacji strat oczekiwanych.
W odniesieniu do należności handlowych, które nie zawierają istotnego elementu finansowania,
zastosowano uproszczone podejście i wycenę odpisu na bazie oczekiwanych strat kredytowych za
cały okres życia instrumentu. Spółka zaklasyfikowała należności handlowe do Stopnia 2 klasyfikacji
aktywów finansowych pod kątem ich utraty wartości przewidzianej przez MSSF 9, za wyjątkiem